ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΜΙΚΡΟΒΙΑ

Παρακολουθώντας τις συνεχείς συγκρούσεις των ψυχολόγων και των χριστιανών ιερέων κυρίως σχετικά με τις υπηρεσίες που μπορεί να προσφέρει στον άνθρωπο η σύγχρονη ψυχολογία, διερωτήθηκα πολλές φορές πού οφείλεται η σύγκρουσίς των. Τελικά, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι αυτή οφείλεται στο γεγονός ότι οι μεν παραδέχονται την ύπαρξη και άλλου κόσμου εκτός από τον γνωστόν αισθητόν κόσμον ενώ οι δε δεν παραδέχονται την ύπαρξη τέτοιου κόσμου. Συμβαίνει δηλαδή ό,τι συνέβη και την εποχή του Παστέρ, όταν αυτός υπεστήριξε την πρωτότυπον δια την εποχήν του θεωρία ότι υπάρχουν μικρόβια, αφανείς δηλαδή μικροοργανισμοί, υλικής υφής, μονοκύτταροι, οι οποίοι αν και δεν φαίνονται προκαλούν νόσους στο σώμα. Ο Παστέρ, που είχε δει τα μικρόβια με το μικροσκόπιο, ήταν σίγουρος σ’ αυτό που υποστήριζε, κάποιοι όμως που τον άκουγαν τον ειρωνεύονταν. Και σήμερα συμβαίνει το ίδιο.

ΠΛΟΥΤΟΝ ΚΑΙ ΠΕΝΙΑΝ ΜΗ ΜΟΙ ΔΟΣ

Σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν ἄπληστη ἐπιθυμία γιὰ πλοῦτο ποὺ χαρακτηρίζει τὴν ἐποχή μας, ὁ ἅγιος ἄνθρωπος προσεύχεται καὶ ζητεῖ ἀπὸ τὸ Θεὸ νὰ μὴ τοῦ δώσει οὔτε πλοῦτον οὔτε πτωχείαν. Τὸ αἴτημἀ του φαίνεται παράδοξο,  διότι ἡ μεγίστη πλειονότης τῶν συγχρόνων μας ποθεῖ τὸν πλοῦτον καὶ μάλιστα τὸν πολὺν πλοῦτον. Εἶναι ὁλοφάνερο ὅτι περιμένει ἀπὸ τὸν πλοῦτον τὴν εὐτυχίαν. Εἶναι ὅμως ἔτσι; Ἂς τὸ ἐρευνήσουμε.

ΕΙΣ ΦΙΛΟΝ ΑΓΩΝΙΩΝΤΑ ΚΑΙ ΘΛΙΜΜΕΝΟΝ

Η ΤΡΕΛΛΗ ΧΑΡΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ

Ἀγαπητέ μου,

Δὲν ξέρω τί νὰ σᾶς γράψω πρῶτον καὶ τί ὕστερον ἀπὸ τὴν πλημμύρα τῶν σκέψεων ποὺ μοῦ προκάλεσε τὸ τελευταῖο, πρὸ ὀλίγου ληφθέν, γράμμα σας.

Οἱ τρίχες τῆς κεφαλῆς μας εἶναι ὅλες μετρημένες καὶ μιὰ δὲν θὰ χαθῇ, ἂν δὲν τὸ ἐπιτρέψει ὁ Κύριος. Ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ ὅ,τι καὶ νὰ κάνομε ἐμεῖς δὲν μποροῦμε νὰ προσθέσουμε στὴ ζωή μας πήχυν ἕνα. Ἐν τούτοις αὐτὸ δὲν μᾶς ὁδηγεῖ στὴν ἀδράνεια, στὴν παθητικὴ προσμονὴ τοῦ πεπρωμένου, διότι μποροῦμε, τὸ ἐπιτρέπει ὁ Θεός, νὰ χάσουμε ἀπὸ τὸ καντήλι μας τὸ λάδι ποὺ τοῦ ἔβαλε ὁ Θεὸς καὶ ἔτσι νὰ ἀνατρέψωμε τὰ σχέδιά Του. Ἐκεῖνο ποὺ ἔχουμε νὰ κάνουμε γιὰ νὰ μὴ χυθῇ τὸ λάδι μας προώρως εἶναι νὰ παίξουμε μὲ εὐσυνειδησία τὸ ρόλο ποὺ μᾶς ἀνέθεσε ὁ Θεός. Τὰ ἄλλα εἶναι δικά Του. 

ΠΙΣΤΩΤΙΚΕΣ ΚΑΡΤΕΣ

Ἔχει γεμίσει ἡ Ἑλλάδα ἀπὸ πιστωτικὲς κάρτες καὶ ἀπὸ διαφημίσεις γιὰ τὴν χρησιμότητά τους, ποὺ συνδυάζεται καὶ μὲ τὴ δυνατότητα νὰ ἀγοράζεις χωρὶς νὰ ἔχεις λεφτά. Ἀλλὰ αὐτὴ ἡ δυνατότητα  εἶναι μία πραγματικὴ παγίδα. 

ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Ἐπὶ τοῖς ὀνομαστηρίοις παρακαλῶ δεχθῆτε τὰς θερμὰς εὐχὰς τῆς ταπεινότητός μου, δι’ ὧν ἱκετεύω τὸν Κύριον ὅπως φυλάσσῃ τοὺς Λεωνίδας καὶ χαρίζηται αὐτοῖς τὴν δρόσον τῆς καμίνου τῶν τριῶν παίδων, ἐν τῇ καμίνῳ ἐν ᾗ ἐπέλεξαν εὖ ζῆν. Τὸ πᾶν δὲν ἔγκειται εἰς τὴν πίστιν ἐπὶ τὴν βοήθειαν τοῦ Θεοῦ (τὴν ἀναμφισβήτητον, ἀλλ’ ἐνίοτε, δι’ οὓς γνωρίζει λόγους, καθυστεροῦσαν), δὲν ἔγκειται εἰς τὸ «δυνατὸς ὁ Θεὸς ἐξελέσθαι ἡμᾶς» (Δαν. Γ΄ 17), ἀλλὰ εἰς τὸ «καὶ ἐὰν μή, γνωστὸν ἔστω σοι, βασιλεῦ, ὅτι τοῖς θεοῖς σου οὐ λατρεύομεν». Εἶναι ἕνα παιχνίδι μὲ τὸ θάνατο, στὸ ὁποῖο εἶναι συνηθισμένοι οἱ ἀκροβάτες.

Η ΧΑΡΑ ΤΗΣ ΑΦΑΝΕΙΑΣ

(Εἰς φίλον αἰσθανθέντα ὅτι παρηγκωνίσθη)

1. Ὅταν ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ἔγραψε τὸ «ἐν τῇ ἀφανείᾳ ἐλεύθερος» ἐξέφραζε μίαν ἐμπειρίαν. Ἡ δημοσιότης εἶναι δουλεία σκληρά. Ἡ ἑκουσία ἀφάνεια εἶναι δρόμος πρὸς τὴν ἐλευθερίαν. 

ΠΟΤΕ ΕΝΕΡΓΕΙ Η ΔΙΟΡΑΣΙΣ

Γιὰ νὰ ἀπαντήσει κανεὶς μὲ ἀκρίβεια πρέπει νὰ ἔχει πείρα. Αὐτὸς στὸν ὁποῖον ἀπευθύνατε τὸ ἐρώτημα στερεῖται αὐτῆς τῆς ἐμπειρίας. Θὰ σᾶς γράψει μερικὲς ὑποψίες του γιὰ τὸ τί συμβαίνει μὲ βάση ὅσα ἔχει ἀκούσει ἀπὸ τὸν Γέροντα Πορφύριο.

Σὲ ἕνα ἀπὸ τὰ κείμενα ποὺ διαβάζουμε τὸ Μεγάλο Σάββατο στὴ θεία λειτουργία ἀναφέρεται ὅτι ὁ προφήτης στὸν ὁποῖον ἡ χήρα ἐπῆγε τὸ νεκρὸ παιδί της τῆς εἶπε: «ὁ Θεὸς δὲν μοῦ τὸ ἀπεκάλυψε». Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ὁ διορατικὸς δὲν τὰ βλέπει ὅλα, ἀλλὰ ὅσα ὁ Θεὸς τοῦ ἀποκαλύπτει.